ایستاده بودم... و دل برکنده از کویر، همه تن چشم کردم و در چشم آسمان دوختم...

و همه جان نگاه کردم و در آن گوشه ی آسمان آویختم...

و در اعماق این کبود،

به لذت، جان می سپردم...

و در آبی دریا به عشق جان می گرفتم...

و غرقه ی مستی و بی خویشی، با آسمان عشق می ورزیدم.

و اشک امانم نمی داد...

و می نگریستم و به نگریستن ادامه می دادم...

و می شنیدم که سکوت آبی وحی، این سخن پیامبر را با دلم می گوید...

و من در عمق همه ی ذرات وجودم... آن را به نیاز و حسرت زمزمه می کنم که:

اگر مامور نبودم که با مردم بیامیزم و در میان خلق زندگی کنم،

دو چشم را به این آسمان می دوختم...

و چندان به نگاه کردن ادامه می دادم،

تا خداوند جانم را بستاند...

نوشته شده در یکشنبه ششم دی 1388ساعت 18:22 توسط حورا|